„Już z tych przytoczonych przykładów widać, jak wiele Skirmunt zdołał zdziałać dla poprawy położenia międzynarodowego Polski. A wszak niezależnie od tego bronił on jej interesów na konferencji w Genui, sporo zdziałał także dla rozwoju stosunków z innymi państwami, dołożył starań dla dalszego rozszerzania stosunków dyplomatycznych i konsularnych Polski.
Odszedł ze stanowiska ministra z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku. Poseł Tommasini, charakteryzując jego pracę, tak napisał „Od pierwszej chwili zrozumiał on konieczność przywrócenia za granicą zaufania do umiarkowania, lojalności i rozwagi polityki polskiej . Osoba Skirmunta była otoczona wszędzie sympatią i szacunkiem ze względu na kierunek umiarkowany i pełen godności, jaki nadał on polskiej polityce zagranicznej".
W latach następnych Skirmunt był nadal aktywny w polskiej dyplomacji. Kilkanaście lat spędził w Londynie jako przedstawiciel Polski najpierw, od 10 listopada 1922 r., jako poseł, następnie zaś, od 19 listopada 1929 r., jako ambasador. Można powiedzieć, że w tym czasie położył podwaliny rozwoju stosunków z Anglią. To, że Polska stopmimo zmienionej sytuacji na wschodzie. Oni to wprowadzili do Wydziału Wschodniego ton nieprzejednanie antyrosyjski, którym wydział ten się stale w MSZ odznaczał". Dodajmy tu, że Wydział Wschodni był wówczas miejscem, gdzie dojrzewały kolejne plany działań na rzecz federacji Polski z jej sąsiadami na wschodzie, gdzie wylęgały się idee prometejskie.“(4)