„Początek ery nowożytnej zastaje już wysoki poziom włókiennictwa w Europie. Jednakże większość starożytnych warsztatów uległa zniszczeniu w czasie wędrówki ludów (r. 375), w związku z czym przepadło niemal cale doświadczenie farbiarskie. Część tej wiedzy zachowała się w Bizancjum i na Bliskim Wschodzie. Tak więc wiadomości fachowe docierały na zachód przez Arabów — głównie do Hiszpanii ok. VIII w.
Wielką rolę w dziejach farbiarstwa odegrała Wenecja utrzymująca ścisłe stosunki z Bizancjum; przez nią sztuka farbiarska przedostała się do Europy środkowej i zachodniej. W 1429 r. ukazało się w Wenecji pierwsze dzieło farbiarskie ,,Mariegola dellarte dei Tintori"; byt to zbiór przepisów cechowych z licznymi receptami farbiarskimi pierwszym zaś właściwym podręcznikiem farbiarstwa był wydany w Wenecji GiovanVentura Rosetti, pt. „Plictho delParte dei Tintori" w 1540 r. Dzieło to — tłumaczone na wiele języków — stało się szkołą farbiarstwa dla Francuzów, Niemców i Anglików.
W związku z odkryciem Ameryki przekonano się, że i na drugiej półkuli farbiarstwo rozwijało się samodzielnie, potwierdzając wysoki poziom ówczesnej kultury meksykańskiej i peruwiańskiej.“(5)