„Ta patetyczna i gromka deklaracja zabrzmiałaby zapewne bardziej przekonywająco, gdyby Wawrzecki okazał od razu swoją gotowość do kroków zdecydowanych. Na zakończenie swej mowy wyraził jednak przeświadczenie, że jeśli Potocki i Rzewuski przekonani zostaną o postawie narodu, powrócą do jedności z patriotyczną większością. Dlatego opowiedział się za projektem Sołtyka „jako czas dającym do upamiętniania się i posłuszeństwa, który acz zbytnią łagodność sejmu dowodzi, bynajmniej powagi Rzeczypospolitej nie obraża".
Aby nie komplikować sformułowania turnusu, Kiciński wycofał swój projekt uchwały. Marszałek Małachowski sformułował wówczas propozycję ad turnum projekt Niemcewicza nazwano alfirmative, projekt Sołtyka — negcriive.
Według protokołu sesji w głosowaniu jawnym za wnioskiem Sołtyka wypowiedziało się 59 członków sejmu (46 posłów oraz 13 senatorów i ministrów), za wnioskiem Niemcewicza — tylko 37 (34 posłów i 3 senatorów). Dane te nie całkiem zgadzają się z zachowanym formularzem urzędowym głosowania169, na którym zaznaczono w Izbie Poselskiej 44 głosy negative oraz 34 głosy altirmative.
Ciekawy i charakterystyczny jest rozkład głosów między oba wnioski. Ci członkowie sejmu, którzy poparli projekt Sołtyka, szli oczywiście za wskazaniami Stanisława Augusta, natomiast głosujący za wnioskiem Niemcewicza zajęli stanowsko konsekwentnie i bez żadnych kompromisów wspierające Konstytucję 3 Maja. Negative głosowali więc — fakt znamienny — obaj marszałkowie sejmu Stanisław Małachowski i Kazimierz Nestor Sapieha; poseł brasławski Tomasz Wawrzecki; wnioskodawca z dnia 6 grudnia 1791 roku poseł dobrzyński Jan Nepomucen Zboiński; starosta i poseł warszawski Walenty Sobolewski; również poseł warszawski gen. lejtnant Arnold Byszewski. Głosy negaiive dali również wszyscy czterej obecni na sesji ministrowie Rzeczypospolitej marszałek nadworny litewski Sołtan, obaj podskarbiowie nadworni Ostrowski i Dziekoński, oraz — bardzo charakterystyczne — podkanclerzy Hugo Kołłątaj, który od pewnego czasu zabiegał usilnie o to, aby informacje o jego staraniach zmierzających do politycznego oszczędzania malkontentów docierały do Jass. Już w tym momencie zauważamy wyraźnie nadwątlenie postawy moralnopolitycznej podkanclerzego, które w okresie największego kryzysu (23 VII 1792) doprowadzi go do oportunistycznego opowiedzenia się za akcesem króla do Targowicy. W każdym razie wspierająca Szczęsnego Potockiego postawa Kołłątaja w dniu 27 stycznia, na którą z goryczą powoływał się później prześladowany przez Targowicę podkanclerzy, była faktem niewątpliwym170.“(9)